Frisse, flexibele fitnessers

 De tijd is aangebroken om aan wal te komen en dat merkten we deze ochtend tijdens het wekken. De laatste dag van de sportklassen was een feit. Bijna alle kinderen lagen nog vast te slapen. Nadat de valiezen VOLLEDIG werden gevuld, bij de ene ging het al iets vlotter dan bij de andere, trokken we naar het ontbijtbuffet. 

 

Met z’n allen stopten we onze bagage op de bus.

De geplande verwerkingsles van de wandeling naar het staketsel, de vismijn en de vissershaven werd opgeschort en vervangen door een stevige wandeling naar de buitenfitness en voetbalterreintje. De kinderen genoten van de stralende zon en sportten dat het een lieve lust was. 

 

Na de laatste lunch in Wittebrug, was de tijd aangebroken om afscheid te nemen: van mamie en papie en van het centrum. Het einde van deze magnifieke sportklassen is nu wel heel nabij. We stapten de bus op en trokken richting Heusden. Sommigen hebben wel hun stem daar achter gelaten. 

 

We zijn misschien een “beetje” moe maar héél voldaan. Dit is een editie geworden die we niet snel zullen vergeten, zowel voor de kids als voor de begeleiders!  Rust nu maar goed uit zodat we er maandag terug stevig kunnen invliegen en weer klaar zijn voor nieuwe avonturen! 

Fantastische fietsende fuifbeesten

 Het opstaan is nog zwaarder geworden. Opnieuw weten we niet wat de dag zal brengen maar algauw, door het inhaleren van de ochtendglorie, beseffen we dat het een fantastische dag zal worden. 

 

We stapten op de fiets, niet wetende dat het een uitdagende tocht zou worden, om via de polders naar de Dodengang te rijden. De heenrit was pittig met een stevige tegenwind en een paar lichte regenbuitjes. Enkelen hadden moeilijk en gingen het gevecht aan met lome benen, anderen leken getrainde coureurs en fietsten ‘met de vingers in de neus’.

Ter plaatse kregen we een vakkundige uitleg over WOI van meester Kristof. Daarna werden we aan de hand van interactieve schermen, foto’s, films en authentieke collectiestukken ondergedompeld in de onwezenlijke omstandigheden die de soldaten te verduren kregen. Uiteraard mochten we ook de sfeer opsnuiven in de loopgraven. 

De terugtocht langs de oude spoorwegbedding verliep veel vlotter want we hadden de wind in de rug. 

Met een heerlijk warm soepje aten we ons zelfgesmeerd lunchpakket. 

 

Nog steeds onder de indruk van de voorbije ervaringen, geraakten we aan een opvallend sneller tempo aan het IJzergedenkteken. Daar blikten we terug naar de gebeurtenissen die er plaatsvonden tijdens WOI. Traditiegetrouw werd een geschiedenisles gegeven door meester De Geyter (papie). 

Juf Tilly en juf Laura, professionele sluiswachters van de Ganzenpoot, bespraken de werking van het sluizencomplex.

 

Eenmaal ze hun vertrouwde omgeving zagen, vonden de kids hun tweede adem. Het sportmateriaal werd uitgehaald en iedereen ging gretig aan de slag. Een paar zagen het toch niet meer zitten en genoten van een boekje in het zonnetje. 

 

Tijdens het eten van meerdere borden frietjes met koninginnenhapje en koude groentjes overlegden we welke liedjes we graag wilden horen op de fuif, wat we zouden aandoen en met wie we gingen dansen. Maar eerst moesten we onze stallen uitmesten, onze valiezen dichtproppen en douchen. Onder streng toezicht van de hygiënepolitie werden enkelingen teruggeroepen en kregen nog geen toegang tot de spetterende afscheidsparty. Gelukkig was iedereen, sommigen na een tweede controle, geslaagd. Zo werd de fuif een voltreffer en dansten we ‘bijna’ het dak eraf en onder leiding van DJ juf Ellen dansten we “polonaisegewijs” met de ‘Zon in ons hart’ naar ons bedje. 

 

Morgen breekt onze laatste dag aan. Aan alle mooie liedjes komt een einde! 

Adiós amigos!